https://visualanthropology.iliauni.edu.ge/ethno/index.php?action=history&feed=atom&title=%E1%83%AE%E1%83%90%E1%83%95%E1%83%98%E1%83%AC%E1%83%98 2026-06-28T06:11:42Z ამ გვერდის შესწორებათა ისტორია ვიკიში MediaWiki 1.27.1 https://visualanthropology.iliauni.edu.ge/ethno/index.php?title=%E1%83%AE%E1%83%90%E1%83%95%E1%83%98%E1%83%AC%E1%83%98&diff=15141&oldid=prev 2026-06-17T08:51:14Z

<p>ახალი გვერდი: &lt;big&gt;&#039;&#039;&#039;ხავიწი&#039;&#039;&#039;&lt;/big&gt; ---- უძველესი ქართული ტრადიციული კერძია, რომელი...</p> <p><b>ახალი გვერდი</b></p><div>&lt;big&gt;'''ხავიწი'''&lt;/big&gt;<br /> ----<br /> უძველესი ქართული ტრადიციული კერძია, რომელიც ძირითადად ერბოსა და ფქვილისგან ან ხაჭოსგან მზადდება. სულხან-საბა ორბელიანი მას განმარტავდა, როგორც „ერბოთი მგბარ ფქვილს“. ეს მაღალკალორიული და ყუათიანი საკვები განსაკუთრებით გავრცელებულია საქართველოს მთიან რეგიონებში: ფშავში, ხევსურეთში, თუშეთში (სადაც „დათხურს“ უწოდებენ), მთიულეთში, ჯავახეთსა და აჭარაში.<br /> <br /> '''მომზადების წესი''' კუთხეების მიხედვით განსხვავდება: მთიულური / ხევსურული (ფქვილით): ტაფაზე ადნობენ ერბოს, ნელ-ნელა ამატებენ ხორბლის ან სიმინდის ფქვილს, შუშავენ და მდუღარე მარილიან წყალს ასხამენ. მიიღება სქელი, ნოყიერი ფაფა. თუშური / ფშავური (ხაჭოთი): მას „დათხურს“ ან „ხაჭოერბოს“ უწოდებენ. გამდნარ, ადუღებულ ერბოში ყრიან სპეციალურ (დაბოყრინებულ) ხაჭოს და მანამ ზელენ, სანამ ერთგვაროვან მასად არ იქცევა.<br /> <br /> '''ტრადიციული გამოყენება:''' ქადის გულსართი: ტრადიციული მთიულური და ხევსურული სადღესასწაულო ქადების გულსართად (შიგთავსად) სწორედ მოხარშულ, გაციებულ და დაჭრილ ხავიწს იყენებენ.<br /> <br /> შესანახი საკვები: მას სპეციალურ ჭურჭელში (ჩანახში) ჩაპრესავდნენ („ჩააკალაპოტებდნენ“), აციებდნენ და ჭრიდნენ. ასე მომზადებული ხავიწი დიდხანს ინახებოდა და მწყემსებს თუ მოგზაურებს მგზავრობისას მიჰქონდათ.<br /> [[კატეგორია:ხ]]<br /> [[კატეგორია:კვება და საკვები]]<br /> [[კატეგორია:ხევსურეთი]]<br /> [[კატეგორია:მთიულეთი]]<br /> [[კატეგორია:ფშავი]]<br /> [[კატეგორია:თუშეთი]]</div>

Cqwito